Renta chorobowa, czyli renta z tytułu niezdolności do pracy, jest świadczeniem przyznawanym osobom, które z powodu choroby lub innych przyczyn utraciły zdolność do pracy i po określonym okresie niezdolności zakończyły już prawo do świadczenia chorobowego. Nie istnieje zamknięta lista chorób, która automatycznie gwarantowałaby to świadczenie. Decydująca jest tu ocena indywidualnego przypadku, poparta dokumentacją medyczną, orzeczeniem komisji ZUS i rozporządzeniami resortu. Najczęściej podstawą do przyznania renty są choroby układu krążenia, zaburzenia psychiczne, schorzenia układu ruchu, nowotwory i choroby neurologiczne.

Na czym polega renta chorobowa?

Renta chorobowa to świadczenie skierowane do osób, które z powodu choroby lub innych niezdolności nie mogą wykonywać pracy zarobkowej i spełniają warunki określone przepisami. O przyznaniu renty decyduje zakres i stopień niezdolności do pracy, oceniany przez komisję lekarską ZUS na podstawie przedstawionej dokumentacji medycznej. Istotne są także indywidualne okoliczności, takie jak przebieg leczenia, wiek, zawód, możliwość przekwalifikowania czy całokształt sytuacji życiowej danej osoby.

Prawo do renty przysługuje zarówno w przypadku całkowitej niezdolności do pracy, jak i jej częściowej. Wysokość świadczenia w 2025 roku to odpowiednio 1878,91 zł brutto (całkowita niezdolność) i 1409,18 zł brutto (częściowa niezdolność).

Katalog chorób a prawo do renty – czy istnieje oficjalna lista?

Nie ma oficjalnej, zamkniętej listy chorób, które uprawniają do otrzymania renty chorobowej. Ocena uprawnień następuje indywidualnie dla każdego przypadku na podstawie dokumentów lekarskich oraz kryteriów określających stopień niezdolności do pracy. Ważne jest nie tylko samo rozpoznanie choroby, ale jej wpływ na codzienne funkcjonowanie oraz możliwości zawodowe osoby zainteresowanej.

  Jak działa proporcjonalne pomniejszenie składki w miesiącu choroby?

W 2025 roku katalog schorzeń kwalifikujących do orzeczenia o niepełnosprawności rozszerzył się i obejmuje już 208 jednostek chorobowych, w tym bardzo wiele chorób rzadkich i genetycznych. Zdecydowana większość, bo 150 z tych schorzeń, pozwala na uzyskanie orzeczenia bezterminowego, a w przypadku 58 wskazania mają charakter czasowy.

Choroby najczęściej skutkujące przyznaniem renty chorobowej

Największy odsetek osób otrzymujących rentę chorobową to osoby cierpiące na:

  • choroby układu krążenia – dotyczy to między innymi niewydolności serca, stanów po zawale lub chorób z ciężkimi powikłaniami, stanowiących 27 procent przyznawanych świadczeń;
  • zaburzenia psychiczne, na przykład ciężka depresja czy schizofrenia – 22 procent orzeczeń;
  • choroby układu ruchu, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów czy amputacje – 15 procent decyzji;
  • nowotwory w zaawansowanym stadium – 12 procent przyznanych rent;
  • choroby neurologiczne, w tym stwardnienie rozsiane, padaczka, choroba Parkinsona – 9 procent świadczeń.

Istotną grupę stanowią także choroby zawodowe, które związane są bezpośrednio z wykonywanym zawodem. W tej kategorii mieszczą się między innymi pylica płuc, niedosłuch zawodowy, choroby zakaźne czy nowotwory złośliwe. Udowodnienie zawodowego charakteru tych chorób wymaga przejścia przez szczególną ścieżkę postępowania.

Proces przyznawania renty chorobowej

Aby ubiegać się o rentę chorobową, należy przejść procedurę, której głównym etapem jest ocena lekarska przez komisję ZUS. Konieczne jest złożenie wniosku i przedstawienie pełnej dokumentacji medycznej, obrazującej przebieg schorzenia oraz jego wpływ na możliwość pracy. Komisja analizuje, czy choroba ogranicza lub uniemożliwia wykonywanie dotychczasowych obowiązków zawodowych i czy istnieje szansa na przekwalifikowanie w innym kierunku.

Decyzja ZUS uwzględnia także inne czynniki, takie jak: wiek, wykształcenie, zaawansowanie choroby, odpowiedź na leczenie oraz współistniejące schorzenia. W przypadku chorób zawodowych dodatkowo ocenia się związek przyczynowy schorzenia z wykonywaną pracą. Wszystkie te elementy wpływają na to, czy orzeczenie będzie miało charakter bezterminowy, czy czasowy.

  Ile komornik może wziąć z renty i kiedy to następuje?

Choroby rzadkie i genetyczne a renta chorobowa w 2025 roku

Od 2025 roku katalog chorób kwalifikujących do orzeczeń o niepełnosprawności objął 208 jednostek, w tym wiele chorób rzadkich i genetycznych. Wprowadzenie nowych schorzeń, takich jak achondroplazja, zespół Alströma, choroba Gauchera czy leukodystrofia metachromatyczna, zwiększa dostępność świadczeń dla osób cierpiących na mniej powszechne dolegliwości. Dla tych schorzeń również orzeczenie może być wydane na czas określony lub bezterminowo w zależności od oceny komisji.

Poszerzenie katalogu schorzeń sprawia, że osoby do tej pory nieobjęte wsparciem finansowym mogą uzyskać odpowiednią pomoc dopasowaną do sytuacji zdrowotnej.

Wysokość renty chorobowej w 2025 roku

W 2025 roku stawki renty chorobowej wynoszą:

  • renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy: 1878,91 zł brutto miesięcznie,
  • renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy: 1409,18 zł brutto miesięcznie.

Wysokość świadczenia zależy od stopnia niezdolności do pracy i obowiązuje od marca 2025 roku. Świadczenie to stanowi ważne wsparcie finansowe dla osób, które nie są już w stanie samodzielnie zarabiać na utrzymanie ze względu na stan zdrowia.

Podsumowanie – jakie choroby uprawniają do renty chorobowej?

Renta chorobowa przysługuje w przypadku, gdy schorzenie lub choroba prowadzi do stwierdzenia całkowitej albo częściowej niezdolności do pracy. Nie funkcjonuje zamknięta lista chorób – decydująca jest indywidualna ocena komisji ZUS, poparta dokumentacją medyczną, oceną przebiegu leczenia i wpływem choroby na codzienne życie. Najczęściej są to choroby układu krążenia, zaburzenia psychiczne, schorzenia układu ruchu, nowotwory, choroby neurologiczne oraz szeroka grupa nowo dodanych chorób rzadkich i genetycznych. Zawsze bierze się również pod uwagę zawód, wiek, możliwość przekwalifikowania oraz sytuację życiową osoby ubiegającej się o rentę. Wysokość świadczenia w 2025 roku to 1878,91 zł lub 1409,18 zł w zależności od stopnia niezdolności do pracy.